اشعار

به کوره ‌راهم و چشمان سربه‌راه ندارم            چـراغ راه، در این جـادۀ سـیـاه ندارم

ببین خراب شده هر پلی که پشت سرم بود            پـنـاه آخـر مـن شـو! پـنـاهـگـاه نـدارم

رفیقِ راه، مرا با فریب، چاه‌نشین کرد            بگیر دست مرا؛ جز تو خیرخواه ندارم

برای بارشِ شب‌گریه‌های بی‌کسیِ خود            به غیرِ گـوشۀ محـراب، سرپناه ندارم

همیشه آهِ خجـالـت کـشیده‌ام که فـقـیرم            ببخـش، بـینِ بـساطـم به غـیرِ آه ندارم

گـنـاه، کـرده‌ام و مسـتحـقّ آتـشـم؛ امـا            سئوال می‌کنم از رحمتت؛ گناه ندارم؟!

فضای آیـنه‌ام را غـبارِ آه، گـرفـته‌ست            که روسـیـاه‌تـرین آدمـم؛ نـگـاه نـدارم!

به وقتِ گردشِ تسبیح، جای ذکر تو کاری            به جز شـمـردنِ تـعـدادِ اشـتـبـاه ندارم

دوباره لشکرِ فاتح مرا به بند کشیده‌ست            شکست خورده‌ام از نفس، چون سپاه ندارم

برای مجلسِ بخـشیدنِ گـنـاه، گـریـزی            به غـیر روضۀ گـودال قـتـلگـاه ندارم

جز آرزوی وصل تو یک‌دم نمی‌کـنم            یک‌دم ز سیـنه مهر تو را کم نمی‌کنم

ای آن‌ کـه سـربـلـنـد مــرا آفـریـده‌ای            جز پیـش آسـتان تو سَر، خَم نمی‌کـنم

گر در ازای عشق، غـم عـالـمم دهی            با عـالـمی معـاوضه این غـم نمی‌کنم

جـز راه پـاک دوست یـقـیـناً نمی‌روم            جز انـتخـاب عـشـق مـسـلم نـمی‌کـنـم

چـون آتـش فــراق تــو را آزمــوده‌ام            خوف از عذاب سخت جهـنم نمی‌کـنم

آن شمع خامُشم که به شب‌های بی‌کسی            حـتـی هـوای گـریـه نـم‌نـم نـمـی‌کـنـم

داروی درد هجر حبیب است، بس کنید            من از طبیب خواهـش مرهم نمی‌کـنم

حیران از این تغافل خویشم که زادِ راه            گاهِ سفـر شـده‌ست و فـراهم نـمی‌کـنم

به دسـت غـیر مـبـادا امـیـدواری ما            نیامده‌ست به جز ما کسی به یاری ما

به رنـجِ راه بـیـامـیـز تـا بـیـامـوزی            به مـشـق آبـلـه، اسـرار پـایـداری ما

به دوش نعش جوان برده‌ایم و در تشییع            ندیده است کسی اشک سوگواری ما

به سربلندی سرویم و استواری کـوه            به رودهای جهان رفته بی‌قراری ما

نمانده جای شکایت که در پیِ هر زخم            بلـنـدتـر شده طـومـار بـردبـاری مـا

بــهــار آمـده امـا بــرای پــیــروزی            خوشا که سرخ شود جامۀ بهاری ما

طرحی از پیکار دارد خطبه‌های جاری‌ات            یاد خیبر می‌کنم با سبک پرچـم‌داری‌ات

آه ای انسان کـامل، مست جام کـیـستی؟            مؤمن عزم توأم، در رندی و هشیاری‌ات

دست تو آمد بـرون از آسـتـین معـرفـت            هست در دست ولـی‌الله دسـت یـاری‌ات

بارها زنجیر خواب از چشممان برداشتی            می‌وزد بر شام ما بارانی از بیـداری‌ات

سنگ جهل دوستان و زخم سنگ دشمنان            آی آئـیـنه! نکـرده سنـگ‌ها زنگـاری‌ات

جنگ احزاب است و ابن‌عبدودها یک‌به‌یک            محو طـوفـانِ اشّـداءُ عـلی الکـفـّاری‌ات

در تب طوفان‌‌سواری، داد ساحل را نوید            خواند «بسم‌الله مَجریها» دو چشم قاری‌ات

«لا اله» تو پر از مضمون «الا اللهی» است            منطـق توحـید دارد مشـرب بیـزاری‌ات

بار عامی داد چشمت رو به تو آورده‌ایم            این منِ مغرور هم شد شاعر درباری‌ات

بعد از این پژواک باید بود؛ عزمم جزم شد            تا بگویم چشمه‌ای از آن‌همه سُتواری‌ات:

«آی دنیا از یهـودی‌مـشربانت خـسته‌ایم            زرپـرسـتان سیـاسـت‌مشرب بازاری‌ات

خسـته‌ایم از داسـتان ظـلم‌های بی‌صفـت            از شبث، از شمرهای دائماً تکراری‌ات

ما هزار و چارصدسال است جز زخم جگر            پیرهن بر تن کنیم از زخم‌های کاری‌ات

غیرت محضیم ما و نه به دشمن گفته‌ایم            نفرت محضیم دنیا! از تو و بی‌عاری‌ات»

کـبـوتـرانـه بـیـا آشـیـانـه را بـشـنـاس            پـرنـده باش، اسـیـرانِ دانه را بشناس

زمان زمانِ غـریـبی‌ست، آشـنایی کن            میان بحرِ خروشان، کرانه را بشناس

رسـانـه‌های معـانـد، تـمـام یک‌دسـتـند            برای حفظِ بصیرت، رسانه را بشناس

حجـاب زینتِ زن‌هـای فـاطـمـی باشد            بیا و فـسـق‌وفـجـورِ زنـانـه را بشناس

کـویـریان همه دشمن شدند با این باغ            بآیـا و فـتـنـه‌گـرِ مـوزیـانـه را بشناس

اگرچه فـتـنه‌گری می‌کـنند فـتـنه‌گـران            بیا حقیقت و هجو و فـسانه را بشناس

اگـر که پـیـروِ راهِ حـسـینِ فـاطـمه‌ای            یزیـدِ ظـالـم و شـمـرِ زمانه را بشناس

شعارِ ما همه هیهات منّاالـذله شده‌ست            میان این همه غوغا، ترانه را بشناس

وطـن‌فـروش به جـانِ وطن فـتـاده بـیا            «وفایی» آفتِ این موریانه را بشناس

هوای شهـر پُر از گریۀ درخـتان بود            و قلب باغ ترک‌خورده و پریشان بود

تمام پـنجـره‌ها بسته بود و با حـیـرت            سکوت یخ‌زده‌ای سنگفرش تهران بود

و مرگ پرسه‌زنان بین کوچه‌ها می‌گشت            میان جاری خون رد پای شیطان بود

کشید روسری از غنچه‌ها و گل‌ها، باد            زمانه زخمی گستاخی رضا خان بود

در آسمان نه ستاره، نه ماه، نه خورشید            زمین وجب به وجب پایمال طوفان بود

زمان زمان قیامت، زمین به خود لرزان            و روزهای پُـر از الـتهـاب ایران بود

یخ سکوت شکست و طنین حـنجره‌ها            میان مشت گـره خـوردۀ جـوانان بود

دوباره سایۀ خـورشـید بر زمین افتاد            و دست بیعت مردم به سوی ایوان بود

فرار کرد شب از آسمان و این صبحِ            طـلــوع مـزرعـۀ آفــتــابـگـردان بـود

دل و جان در گِرُوِ حضرت جانان داریم            هرچه نعمت بُوَد از محضر ایشان داریم

سالـیانی‌ست که ما ریـزه‌خـورِ اربابیم            از سـرِ سفـرۀ او رزق فـراوان داریم

پای از روضۀ اربابِ طریقـت نکشیم            تا که در سینه نفس، تا که به تن جان داریم

نم‌نم اشک مصیبت به عزای تو خوش‌ست            از دم روضۀ تو جلوه دو چندان داریم

اولین مستمع مجلس روضه زهراست            روضه آهسته بخوانید که مهمان داریم

پیر میـخانـۀ عـشاق، خـمـینی فرمود:            هر چه داریم ز سـالار شهـیدان داریم

تفـرقـه، ظـلـم و ستـم راه ندارد در ما            تا که جـمهـوری اسلامی ایران داریم

با وجودی که ز هجران، دلِ ما غم‌بار است            به ظـهـور پـسر فـاطـمـه ایـمان داریم

برخـیز و در تـمام جهـان انقـلاب کن            روی سپاه عـاشق خود هم حساب کن

مـا مـلـت امـام حـسـیـنـیـم و با تـوأیـم            شـاگـردهای پـیـر خُـمـیـنیم و با تـوأیم

چـشـم انتـظار باغ پُـر از گـلشن توأیم            چشم انتظار بیست و دوی بهمن توأیم

این انقلاب، چشمه‌ای از انقلاب توست            پـیـروزی‌اش مقـدمۀ فـتح بـاب توست

ای نور محض! وعدۀ صادق خود تویی            چـشمِ امید این همه عـاشق خود تویی

بنشان به خاک، خاک سیاه؛ آن سپاه را            بـرهـم بـزن صـلابـت کـاخ سـیــاه را

چـیزی به انـتهـای سیاهی نمانده است            والفجر؛ تا طلوع تو راهی نمانده است

به قطره قطره باران قسم که دریائیم            به برگ برگ درختان؛ که دشت و صحرائیم

بهار روی من و تو حساب کرده، بیا            که در تـلاطـم اسـفـنـد هم شکـوفـائیم

غروب پشت سر ماست، پیش رو سحر است            به شب زدیم شبیخون که صبح فردائیم

در انتظار طلوعیم، از چه بنـشـینیم؟            بـلـند شـو که بـبـیـنـنـد در بـلـنـدائـیـم

به رغم حجم غبار و هجوم دائم سنگ            درون آیـنـه‌هـای شـکـسـتـه پـیـدائـیـم

بگو به باد و به طوفان، که مؤمنیم به نوح            بگو به نیل و به فرعون، یار موسائیم

سری اگر به بدن مانده نذر حضرت دوست            قسم به نیزه سرافـراز معـرکه، مائیم

هـنوز هم شهـدا حـاضرند در مـیدان            سپـاه نـور می‌آید، که گـفـته تنهـائیم؟

به ردّ پای شهیدان قسم که تا خورشید            به چـشـم‌روشـنی سـرنـوشت می‌آئـیم

در خاطر ما خـاطرۀ نام خـمـینی‌ست            ما مکتبمان مکتب عشق است، حسینی‌ست

طوفان همه‌اش غـیرت ایرانی ما بود            فـریـاد سـرآغـاز رجـزخـوانی ما بود

از همت ما بود اگر کـوه به‌پـا خاست            ما اهل توسل شده بودیم، خدا خواست

پروانـه به پـروانه در آتش زده بودیم            بـا آیـۀ والـفـجـر بـه لـب آمـده بـودیـم

ما آمـده بـودیم که شـیـطـان بگـریـزد            دیـو سـتـم از دیـدن انـسـان بـگـریـزد

گـفـتـیـم مـبـادا کـه خـریـدار نـبـاشـیـم            یـوسـف بـرسد ما سرِ بـازار نـبـاشـیم

گفتیم چه غم دشمن ما گرچه زُبیری‌ست            خونی که درون رگ ما هست، زُهیری‌ست

از نعـرۀ جـاء الحق ما رعد خـروشید            ما چشمه شدیم از دل ما حادثه جوشید

ای عشق! بفرما که در این خانه بمیریم            بگـذار بر این میـکـده مسـتانه بمیریم

مسـتـانـه بـمـیـریـم ولـی تـاک نـیـفـتـد            تا پـرچـم این قـافـله بر خـاک نـیـفـتـد

یار من چون از جمال خویش بردارد نقاب            خلق در حیرت که در شب چون برآمد آفتاب؟

روی هم‌چون صبحِ عید و موی هم‌چون شام وصل            صبح و شامِ این‌چنین برپا نماید انقـلاب

آن که با یک گردش چشم دل‌انگیزش کند            در دو عالم از برای عاشـقانش فتح باب

دوستانش در نعیم و دشمنانش در جحیم            مبغضش غرق گناه و مخلصش غرق ثواب

عالمی را می‌تـوان دیـوانۀ عـشقـش کـند            گر برون آرد جمال عـالم‌آرا از حجـاب

ای که در فرمان تو باشد ز خلّاق مـبین            ابر و باد و نور و نار و مهر و ماه و خاک و آب!

یا کریم الوعد! یا شمس الضّحی! بدر الدّجا!            از گدای درگهت ای میر و مولا! سر متاب

خدا رو می‌کند یک‌روز تنها یادگارش را            دلم هر شب گواهی می‌دهد صبح قرارش را

به نام نامی‌اش حق سکّه خواهد زد، همان روزی            که می‌بینند مردم اولین صبح بهارش را

چنان بشکوه می‌آید که می‌ریزد به پای او            زمین نصف‌النهارش را، زمان لیل و نهارش را

چه لادن‌ها که می‌ریزند خود را بر سر و دوشش            چه نرگس‌ها که می‌نوشند چشمان خمارش را

اجابت می‌کند او را مسیح از آسمان، یعنی            که می‌ریزد به پایش آسمان دار و ندارش را

به وحدت می‌کشاند رودها را تا لب دریا            پس از عمری که سرگردان، کشیدند انتظارش را

به فرمان عدالت می‌گشاید از میان خود            به بسم‌الله الرحمن الرحیمی ذوالفقارش را

بـشـارت داده‌انـد از روزهای اول دنـیـا            خدا رو می‌کند یک‌روز تنها یادگارش را

ای همیشه شهد یادت از عسل‌ها بیشتر            من به دنبال تو هستم در غزل‌ها بیشتر

هرچه می‌گویند با یک گل نمی‌آید بهار            من دلم می‌گیرد از ضرب‌المثل‌ها بیشتر

در حرم تا غرق بهجت می‌شوم حس می‌کنم            می‌وزد عطر تو در بعضی محل‌ها بیشتر

عـده‌ای نـابـاورند و خـوب می‌دانم چرا            هست پیرامون تو بحث و جدل‌ها بیشتر

نام تو دکان بعضی‌ها شد و این روزها            هست زرق‌و بـرق بازار بـدل‌ها بیشتر

از فـرج می‌خـوانم و محـو مؤذن‌زاده‌ام            لحـظۀ "حی‌ علی‌ خـیرالعـمل‌ها" بیشتر

آسمان ابری‌ست وقتی گرم می‌گیرد دلت            تکـیه‌تکـیه با عـلـم‌ها و کـتـل‌ها بیـشـتر

کربلا را با نگاهت غرق باران می‌کنی            گریه‌ات می‌گـیرد اما روی تل‌ها بیشتر

در قـصاید پـای ثابت هستی اما باز هم            من به دنبال تو هستم در غزل‌ها بیشتر

کـشید چشمِ تو خـورشـید کـاملِ ما را            گرفته وسعتی از نـور، محـفـل ما را

به سمت جَذْبۀ داغ تو جذب خواهد شد            هر آنکه خـوب بـبـیـنـد دلائـلِ مـا را

همه، بـنی اَسَـدِ بـوریا‌ به ‌دستِ توأیـم            به گُـودِ عشـق کـشانـدی قـبائل ما را

همیشه پرچم تو روی دوشِ این خانه‌ست            غمت حـسیـنیه کرده‌ست منزل ما را

هـزار روزَنِ اُمّـیـد را در آن وا کـن            لباس کهـنۀ خود فرض کن دل ما را

چِقَدر تیغِ فـراقِ تو کُـشته‌مُرده گرفت            خودت قصاص کن این‌بار قاتل ما را

قـسـم به دامـن آتـش گـرفـتـۀ طـفـلـت            شرارِ هجر تو سوزانده حاصلِ ما را

"من" نشـسته دمِ در، غـذا نمی‌خواهد            به کـربـلا بـرسان دست سـائـل ما را

فنونِ اهل جنون درس می‌دهد یک عُمْر            بـیـا بـبـیـن هــنـرِ پـیـرِ عـاقـلِ مـا را

اواخـرِ هـمـۀ ما کـنـارِ جـز تـو مـبـاد            تویی که خاطـره کـردی اوائـل ما را

فرات، مِلکِ سند خوردۀ اباالفضل‌ست            سـپـرده‌انـد بـه عـبّـاس سـاحـل مـا را

همین که خورد زمین، دستگیر عالم شد            هزار مرتـبه حل کـرده مشکـل ما را

نـوشـته‌اند سرش روی نیـزه بـند نشد            همین به ضَـجّه رسانده مقـاتـل ما را

عقیله بعد علمدار رو به علقمه گفت:            خـدا بـخـیر کـند وضع محـمـل ما را

سنان یکی دو قدم مانده تا به‌من برسد            تو نیـسـتی بِکـِـشی حـدِّ فـاصل ما را

بـیـا که بـاده عـشـق تـو در سـبـو دارم            قـرار وصـل تو را در دل، آرزو دارم

اگر چه نیستم آن‌گونه‌ای که می‌خواهی            به آبـروی تـو عـمـری‌سـت آبـرو دارم

شـبـیه کـودک گـم‌گـشته در دل صحرا            به هر کجا که روم، از تو پرس‌وجو دارم

به غیر یاد تو هرگز سخن نخواهم گفت            که با خیال تو عمری‌ست گفت‌وگو دارم

به شـوق دیـدن رویت نـماز می‌خـوانم            به قـطره‌قـطرهٔ اشک شبم، وضو دارم

بیا که آخر عمر است و در فـراق شما            هـزار بـغـض غـریـبـانه در گـلـو دارم

اگر چه مردم چـشمم تو را نـدیـده ولی            خوشم که چون تو امامی شکفته‌رو دارم

به یُمنِ نورِ وجودت، زمین منوّر شد            ز عطرِ مقدمِ پاکت، زمان معطّر شد

تو آمدی و شبِ غصه‌های ما سر شد            شبِ سرورِ نبی و عـلی و کوثر شد

به روحِ خستهٔ این آب و خاک، جان آمد

بگو به اهلِ زمان، صاحبِ زمان آمد

به غیرِ دستِ تو دردِ مرا دوا نرسد            به غیرِ راهِ تو راهی به انتهـا نرسد

بدونِ اذنِ تو این بنـده تا خـدا نرسد            کسی به حُسن و ملاحت به یارِ ما نرسد

خوشم که نامِ مرا خوانده‌اند نوکرِ تو

هزار جانِ گـرامی، فـدایِ مـادرِ تو

تمامِ ارض و سما غرقِ احترامِ توأند            همه کـنـیزِ توأند و همه غـلامِ توأند

پیامبران همه در حسرتِ مقامِ توأند            خوشا به حالِ کسانی که جَلدِ بامِ توأند

در این زمانهٔ غربت تویی نیازِ همه

فدایِ مقدمت ای فارس‌الحجـازِ همه

تو از عـلی ولی انتهـایِ غـیرت را            تو از تجلیِ زهرا شکوه و شوکت را

تو از حسن کرم و بخشش و کرامت را            تو از حسینِ علی اقتدار و عزّت را

که حُسن و خُلق و وفا در رخِ تو شد معلوم

تویی خلاصهٔ نامِ چهـارده معـصوم

تو آن دمی که بیایی، بهار دیدنی است            که صبحِ روزِ ظفر، روزگار دیدنی است

که حالِ این همه چشم‌انتظار دیدنی است            به دست‌هایِ شما ذوالفقار دیدنی است

به کعبه تکیه بزن با هزار صوتِ جلی

بگو انا بن خدیجه؛ بگو انا بن عـلی

خدا کند که بهاری بر این خزان برسد            خدا کند به دلِ خـسته‌ام تـوان برسد

خدا کند که نگاهت به دادمان برسد            جوابِ نامه‌ام از چاهِ جمکران برسد

منم چو سیدِ احـمد که گـم شده راهم

شبیهِ مرعـشی آقا عـقـیق می‌خواهم

تـمامِ هـستِ نـبی، انـبـیا به قـربانت            دلـیلِ خلـقـتِ ما، ماسـوا به قـربانت

زیاد نیست ولی جانِ ما به قـربانت            بده به راهِ خـدا، کـربـلا به قـربانت

مـرادِ ما تویی و چون مرید آمده‌ایم

شـبِ ولادتِ تـو بـا امــیــد آمـده‌ایـم

پر از لبخند از آن خواب شیرین چشم واکردی            نگاه انداختی در آینه؛ خود را صدا کردی

ملیکا! نه، درون آینه نرگس شکـوفا شد            خودت را با خودت یک‌بار دیگر آشنا کردی

چه خوابی بود، خوابی که در آن عیسی اذان می‌گفت            و با اذن محمّد حرف حرفش را ادا کردی

تو را نوری برای نور دیگر خواستگاری کرد            در آن پیمان دلت را وادی «قالوا بلی» کردی

طنین سورۀ مریم تو را می‌خواند سوی خود            که از ناقوس‌های شهر راهت را جدا کردی

زدی از قصر بیرون، رفتی و دروازه را بستی            به روی آسمان تازه‌ای آغوش وا کردی

در آن صبحی که می‌شد قبله را از بادبان فهمید            دلت را هم‌سفر با کـشتی باد صبا کردی

کجا سرسبزتر، دلبازتر از قلب مولایت؟            در آن اقلیم قصر آرزویت را بنا کردی

بهشتِ بودنت غم را گرفت از چشم‌های او            که سامرّای غربت را، تو «سُرَّ مَن رَای» کردی

دلت ساحل، دلت دریا، دلت سرداب سامرّا            دلـت را آشـنا با «اَلـبَـلاءُ لُـلـولا» کردی

همه فرعونیان در وحشت‌اند از نام فرزندت            در آغوشش کشیدی و توکل بر خدا کردی

عزیزت را سپردی دست او، چون مادر موسی            برای آخـر قـصـه، برای او دعـا کردی

چه خوش است اذان غیبت سحر از شما شنیدن            ز نسـیـم صبـح بـوی گل آشـنـا شـنـیدن

ز تبسّم خصالت، «حَسُنَت جمیع» خواندن            ز تکلّم کمالت، «بَلَغَ العُـلی...» شنیدن

گله‌های جمکرانی، ز جواب «لَن تَرانی»            به زبان بی‌زبـانی شب‌جـمعـه‌ها شنیدن

چو درخت پُرجوانه، همه گوش شد زمانه            به هوای بانگ پایی ز تو دلـربا شنیدن

ز ستاره ارمغانی که «درآ، درآ» شنفتن            ز فرشته مژدگانی که «بیا، بیا» شنیدن

نه همین نگاه نرگس ز تو عطر وام دارد            که توان شـمـیم زلـفت ز اقـاقـیا شنـیدن

نه چنان شکـسـته‌بالم که نگریم و ننـالم            ز لب تو دوست دارم سخن خدا شنیدن

شود آن‌که باز آیی، در رحـمتی گشایی            من خسته را شفایی دهی از دعا شنیدن

هجران به سر آمد؛ شب دیدار رسیده            ای منتـظران! فرصت گـفـتار رسیده

حـالا که به بـازار، خـریـدار رسـیـده            دل را به کـف آریـد که دلـدار رسیده

آمد گـلی از نـسل عـلـی و پـسرانـش

ای جـان دو عـالـم به فـدای پـدرانش

حور و ملک از عرش تماشاگر اویند            ارواح مـقـدس هـمه دور و بر اویـند

هم خضر و هم عیسی به ادب محضر اویند            سر تـاسـر دنـیـا هـمه زیـر پَـر اویند

نوری که به‌پا خاسته از سامره امشب

وا می‌کـند از کـار دل ما گـره امشب

ما تـشنـگی خویش به دریـا نفـروشیم            خاک در او را به گوهـرها نفـروشیم

عـطر نفـسـش را به مسیـحا نفروشیم            یک موی سرش را به دو دنیا نفروشیم

این عشق عیان است؛ نیازی به بیان نیست

در طینت ما خصلت کوفی‌صفتان نیست

شادنـد همه اهل زمـین؛ اهل سـما هم            لبخند نشـسـته‌ست به لب‌های خـدا هم

به به همه اسباب جنون هست فـراهم            امشب شب مخصوص زیارت شد و ماهم

در آرزوی رفـتـن بـیـن الحـرمـیـنـیم

یارب! سببی ساز که دلـتنگ حـسینیم

آن گل که بُوَد دیـدۀ نرگـس نگـرانش            آن یوسف خوش‌نام که گمگشته نشانش

آن را که زند نبض زمین با ضربانش            یا رب! برسانش! برسانش! برسانش!

مشتاق ظهور است خودش بیشتر از ما

ای‌کاش در آن روز بسازد سپر از ما

روزی که سوی مکه سپاهی بکـشاند            وقـتی رجـزی مثل ابالـفـضل بخـواند

کافی‌ست که شمـشیر علی را بتکـاند            از دشـمـن حـیـدر احـدی زنـده نـماند

تاریخ نـشان داده که در عـالـم ایجـاد

با آل عـلـی هر که در افـتاد ور افـتاد

می‌آیـد و بـر پـا کـنـد اسـلام عـلی را            بـالا بـبـرد یک‌نـفـری جـام عـلـی را

در کل جـهـان زنـده کـند نام علی را            بیـچـاره کـنـد دشـمـن نـاکـام علی را

آن‌روز، همان روز بد قوم یهود است

پایـان بـدی منـتـظـر آل سـعـود است

بتـاب و رخ بـنـما که مُنـوّرُ الظُـلـماتی            فـدای اسـم شـریـفـت، مُفـرّجُ الکُـرُباتی

کدام لفظ تَواند که وصف خُلقِ تو گوید؟!            زبان زبون ز مدیحت، که ماورای لغاتی

زمین به یُمن تو روید، زمان ز شوق تو پوید            تو قطب عـالم امکان و منـشاء برکاتی

به خنده‌ای همه دل‌ها اسیر لطف تو گردد            فدای خُلقِ لطیفت، که مصطفی سکناتی

مسیر گردنِ گردنکـشان به تیغ تو افـتد            که ذوالفقار به کف داری و علی وَجناتی

در این تلاطم دوران، در این زمان‌ پریشان            تویی که مـایـۀ آرامـشی و اصل ثـباتی

بیا که تشنگی‌ام کُشت در کـشاکش دنیا            در این سیاهی عالم، فقط تو آب حیاتی

امیدِ وصل به سر دارم عاقبت که بیایی            "مضی الزمان و قلبی یقول: انّک آتی"